Liguria należąca do Rzymian dokonała zjednoczenia na początku IV wieku z ziemiami Emili. Pod koniec IV wieku był to region łączący północ z resztą mającą Mediolan za swoją stolicę.

Po tym okresie wczesnego średniowiecza w połowie X wieku zaczęły pojawiać się tak zwane "markeny". Na zachodzie były to "marka ardunica" w środkowej części zwana "marka aleramica", a na wschodzie "marka obertenga".

W owym czasie występowało wiele konfliktów pomiędzy rodzinami feudalnymi a biskupstwem. Owe zatarczki były zbawienne dla statusów miejskich. Statusy miasta broniły region przed najazdami Saracenów i przed krucjatą. Jakkolwiek historia była zdominowana związkami z Genuą. Siła Genui rozpościerała się od Apenin po wybrzeże, była to polityczna i religijna siła opozycji statusów miejskich Riwiery jak również rodzin feudalnych i Pisy. Rodziny feudalne stanowiły opór do XVI wieku. Opór względem silnych i licznych miast(Ventimigila, Albenga, Savona). Walki te były kontynuowane przez wiek XVIII. W 1805 roku Liguria straciła swojś nazwe i niepodległość. W 1815 roku po upadku Napoleona i Kongresie Wiedeńskim Liguria wróciła pod nazwą Księstwa Genui należącego do Królestwa Savojów z Sardynią Piemont. Od 1861 roku Liguria jest znana pod swoją obecną nazwą jako region nowych Włoch.


(Montegrazie)